archiveren

Auteursarchief: Joëlle

Jaaa, drie maanden later… ik weet het.  Maar toch heb ik nog wat vakantiefoto’s die een mooi plekje op mijn blog verdienen. Deze  outfitpics zijn nog uit Servië en dus bijna antiek! Inmiddels is het helaas weer koud, nat en depressief weer. Wel weer genoeg leven terug om te bloggen dus:) Kijk even verder!

Read More

40 graden was het toen ik twee weken geleden het vliegtuig uitstapte. 40 graden. Ik herhaal het even omdat ik het hier in Nederland alleen maar kan schrijven en helaas nooit zal voelen. De lucht was zo warm en het zonnetje stond hoog aan de hemel. Met zes vrienden genieten van de vrijheid, benieuwd naar wat Servië ons kon bieden.

Het mooie weer zorgt natuurlijk voor een topsfeer. Meer heb je in principe niet nodig. Bovendien was het eerste weekend het ‘raftweekend’. Twee dagen raften op de Donau. Ik heb serieus nog nooit zo’n helder water gezien. Frisdank meenemen was niet nodig, water konden we rechtstreeks uit de rivier drinken. Met een bodybuilder op de achterkant van ons bootje voeren we op  de golven. Echt heel spannend, maar zo vet!!
Enkele dagen erop brak het moment aan waar ik lang naar uitgekeken had. Het  Exit Festival in Novi Sad. Ik wist niet goed wat ik ervan moest verwachten, want festivals zijn nooit echt mijn ding geweest. Ik was erg benieuwd.  Het was daar zo groot en er waren  zoveel verschillende podia. Zelfs voor mij zat er wat bij. Ik heb  Guns ’N Roses gezien en hoe stom het ook klinkt vond ik dat de minste van de avond. Maargoed; niet mijn smaak, daar zal het aan liggen.

Van busreisjes kan ik altijd zo genieten. Hobbelend door de stad gewoon lekker mensen kijken. Heerlijk en zeker in een vreemde stad, met vreemde mensen en vreemde  outfits.
Ook toen we een avondje uitgingen heb ik mijn ogen uitgekeken. Leuk om te zien hoe de vrouwen zich daar kleden tijdens het uitgaan en hoe dat toch wel verschilt in vergelijking tot Nederland.
Oh en trouwens, ik heb ook zoooveel gegeten. Echt joh, twee keer per dag warm eten is echt een sport. Croissants, broodjes, taart. Het eten is lekker dus je neemt meer dan genoeg en voor je het weet ben je misselijk of kan je niet meer lopen. Story of my life, maar je moet er iets voor over hebben.

Ik wil heel graag terug, want ik mis het alweer. Nederland is saai.

Dear summer,

Where the hell are you?! 

I should be wearing this 
 Image

Instead of this 

Image

 

I should be drinking thisImage

Instead of this
Image 

I should be painting my nails like thisImage 

Instead of these
No, kidding can’t even do both of them 
Image 

I should walk in these supercuties
Image

Instead of these always wearing vans
Image 

I should do these crazy things
Image

Instead of this. How i recognize this. Like it though. 
Image


 I should be eating this. Yeah i should. 
Image
 
And i should be wearing this fabulous bikini Image 

Instead of this overused thing
Image

Dear summer,

I miss you, when will i see you again?  

Wereld, wat zit je raar in elkaar. Wat veroorzaak je gekke dingen en wat maak je veel in me los. Ik denk veel na over dingen die anders kunnen of niet juist zijn. Zo ook over douchen. Ja, dat klinkt gek, want in eerste instantie denkt niemand na over douchen. Het is ontspannend, je kan ontzettend van  genieten  en het is  altijd fijn om weer lekker fris te ruiken.  Bovendien is het ook voor mijn stembandontwikkeling  een prima uitkomst.

Ik sta echter met een ander gevoel onder de douche.  Wij douchen in Nederland namelijk met drinkwater. Ons water is het meest heldere wat je in deze wereld kunt vinden. Het is schoon en bevat geen slechte bacteriën.

Het is lastig te beseffen, maar  ik kan er met mijn kop niet bij. Gedurende mijn leven ben ik  drie keer in Afrika geweest. Ik heb kinderen gezien, vreselijk arm. Dorst, maar geen stromend water. Dorpjes waar de bevolking kilometers moet  afleggen om twee emmers te vullen met water, dat is dan de dichtstbijzijnde bron.

Hoe treurig het is om mensen te zien strubbelen, vechten tegen de dorst, overleven. Er is echter niet meer, daar is er niet genoeg zuiver water om iedereen te voorzien van genoeg vocht. En daar stond ik dan als ‘’rijke’’ Europeaan. Want dat ben ik dan in hun grote onbeholpen ogen.  En dat ben ik ook, want ik ben gezegend met voldoende drinkwater om te overleven. Maar veel meer dan dat. Ik sta te douchen met het water wat mijn hele  familie had kunnen drinken. Ik spoel in een kwartier twintig liter helder (verwarmd!)  drinkwater door de gootsteen alsof het niets is. Pats boem, gewoon weg.

Het ‘’ik stond erbij en ik keek er naar’’ gevoel. Ik heb het met eigen ogen allemaal kunnen zien,  maar alleen ik kan er niks tegen  doen. Dit is de wereld. Wereld, dit is wat er gebeurt en dit wil ik niet. Onmacht, onrecht. Ik waardeer wat ik heb maar  wat ik heb is veelal  niet noodzakelijk. Zo’n kwartier douchen per dag gaat de decadentie te boven. Helaas kan ik door minder te douchen niet zorgen dat er voor hen meer drinkwater is. Zo werkt het niet, zo simpel is het helaas niet. Maar instinctief doe ik het toch, misschien alleen voor het gevoel. Dat kleine beetje afzetten tegen dit meest oneerlijke probleem.

Image

Vroeger, toen ik nog lief en klein was riep ik altijd dat ik op mijn negentiende kindjes wou. Negentien ja… maar geef toe, hoe ver weg is dat voor een kind van zeven. Nu de tijd aangebroken is dat ik bijna negentien ben is de  twijfel toegeslagen. Sterker nog, geen sprake van. Ik ben zelf nog een kindje, althans in sommige opzichten. Ik bedoel,  het liefst zou ik willen dat mijn mammie nog elke ochtend mijn brood zou smeren. Maar ook dat ik soms even stampvoetend de trap op kon rennen omdat ik niet krijg wat ik wil. En als ik die kleine trutjes zie spelen met hun barbies  verlang ik stiekem ook terug naar mijn eigen barbies. Die  met lang blond haar, dat je uren kon blijven borstelen.

Als ik me terugwaan in die onvergetelijke tijd dat alles nog zo vanzelfsprekend was, man wat een Lucky bastards zijn kinderen eigenlijk. De tijd dat ik mijn schoenen kon laten staan op de plek waar ik ze uittrok en de tijd dat ik  een glas melk om kon gooien zonder dat ik het zelf op hoefde te ruimen. Ken je dat moment nog dat je naar bed moest? Dat wou je niet he, nou ik ook niet. Ik heb spelletjes gespeeld met mijn ouders, je wil het niet weten. Mezelf verstopt onder de bank, in de tuin, achter het gordijn, je kan het je zo gek niet bedenken. Wat gemeen van mezelf eigenlijk. Dat is helemaal niet leuk voor je ouders. Maar wel super grappig.

Nu zou ik onderhand een volwassen meid moeten zijn. Volwassen… bleh wat een stom woord is dat eigenlijk ook. Toch doe ik zo goed mogelijk mijn best deze verwachting waar te maken. Ik heb mijn bijbaantje, regel mijn eigen betalingen en doe mijn eigen was. Strijken schiet er soms bij in maar ik ruim mijn kamer wel op en kook zo af en toe. Heel volwassen allemaal maar niet eens zo heel diep van binnen schuilt er nog altijd dat kleine meisje met dat grote hoofd en die grote ogen. Een klein beetje bang voor de buitenwereld maar des te meer interesse voor het leven. En dat meisje eet soms nog zure matten, struikelt nog steeds over haar niet gestrikte veters en blijft zich fanatiek aanstellen bij haar moeder om wat dan ook voor elkaar te krijgen. Maar feitelijk gezien mag ik mezelf wel volwassen noemen, gek he.

‘’ Pak voor mij nu even die bloemkool uit de winkel dan’’.  Dat eiste een klant laatst van mij toen hij een klein rot plekje op zijn enorme bloemkool ontdekte. Ik kreeg al meteen klamme handjes en mijn ietwat ongeïnteresseerde blik jegens hem waarschuwde hem misschien al voor het antwoord wat deze beste man van mij kon verwachten. Want als ik ergens een hekel aan heb, is het aan mensen die mij ergens toe dwingen. Met mijn toch wel vele geduld altijd en toch ook af en toe wel vervelende klanten ben ik inmiddels zeer goed bestand, laat ik zeggen resistent tegen hun opmerkingen en verwijten. Ik werk dan ook bij de Albert Heijn. Het bedrijf met dagelijks misschien wel de meeste klachten van de wereld. Ligt het aan de producten of ligt het aan het personeel, er is in ieder geval  genoeg om het percentage zeiken per klant gemiddeld op hoog niveau te houden.

Maargoed. Meneer vond het kennelijk niet nodig de moeite te nemen om dat ene plekje er gewoon af te snijden. Hij stond erop. Een nieuwe bloemkool en natuurlijk voelde ik allang die macht van hem opkomen. Hij wilde niet terug de winkel in, hij wilde naar huis. Dus keek hij mij hoopvol maar toch zeer overtuigend aan en dwong mij die bloemkool te halen.
Natuurlijk ging het mij er niet om dat ik die bloemkool moest halen. Sterker nog, het zou voor mij geen enkel probleem zijn geweest. Even weg van de drukte, even mijn benen strekken.
Maar meneer ging met termen als moeten en nu smijten. En die woorden klinken mij als hardcore in de oren. Niet mijn stijl, niet mijn ding. Dus doe ik mijn oortjes UIT. Er zijn zoveel fantastisch mooie manieren om mensen dingen te vragen, te verzoeken of misschien zelfs te smeken. Maar dwingen doe je maar bij je hond. Ik vind eigenwaarde namelijk belangrijker dan een  bloemkool.