archiveren

Maandelijks archief: mei 2012

Image

Vroeger, toen ik nog lief en klein was riep ik altijd dat ik op mijn negentiende kindjes wou. Negentien ja… maar geef toe, hoe ver weg is dat voor een kind van zeven. Nu de tijd aangebroken is dat ik bijna negentien ben is de  twijfel toegeslagen. Sterker nog, geen sprake van. Ik ben zelf nog een kindje, althans in sommige opzichten. Ik bedoel,  het liefst zou ik willen dat mijn mammie nog elke ochtend mijn brood zou smeren. Maar ook dat ik soms even stampvoetend de trap op kon rennen omdat ik niet krijg wat ik wil. En als ik die kleine trutjes zie spelen met hun barbies  verlang ik stiekem ook terug naar mijn eigen barbies. Die  met lang blond haar, dat je uren kon blijven borstelen.

Als ik me terugwaan in die onvergetelijke tijd dat alles nog zo vanzelfsprekend was, man wat een Lucky bastards zijn kinderen eigenlijk. De tijd dat ik mijn schoenen kon laten staan op de plek waar ik ze uittrok en de tijd dat ik  een glas melk om kon gooien zonder dat ik het zelf op hoefde te ruimen. Ken je dat moment nog dat je naar bed moest? Dat wou je niet he, nou ik ook niet. Ik heb spelletjes gespeeld met mijn ouders, je wil het niet weten. Mezelf verstopt onder de bank, in de tuin, achter het gordijn, je kan het je zo gek niet bedenken. Wat gemeen van mezelf eigenlijk. Dat is helemaal niet leuk voor je ouders. Maar wel super grappig.

Nu zou ik onderhand een volwassen meid moeten zijn. Volwassen… bleh wat een stom woord is dat eigenlijk ook. Toch doe ik zo goed mogelijk mijn best deze verwachting waar te maken. Ik heb mijn bijbaantje, regel mijn eigen betalingen en doe mijn eigen was. Strijken schiet er soms bij in maar ik ruim mijn kamer wel op en kook zo af en toe. Heel volwassen allemaal maar niet eens zo heel diep van binnen schuilt er nog altijd dat kleine meisje met dat grote hoofd en die grote ogen. Een klein beetje bang voor de buitenwereld maar des te meer interesse voor het leven. En dat meisje eet soms nog zure matten, struikelt nog steeds over haar niet gestrikte veters en blijft zich fanatiek aanstellen bij haar moeder om wat dan ook voor elkaar te krijgen. Maar feitelijk gezien mag ik mezelf wel volwassen noemen, gek he.

Advertenties