archiveren

Maandelijks archief: april 2012

Wanna see a part of me?

WATCH ME!

Read More

Advertenties

‘’ Pak voor mij nu even die bloemkool uit de winkel dan’’.  Dat eiste een klant laatst van mij toen hij een klein rot plekje op zijn enorme bloemkool ontdekte. Ik kreeg al meteen klamme handjes en mijn ietwat ongeïnteresseerde blik jegens hem waarschuwde hem misschien al voor het antwoord wat deze beste man van mij kon verwachten. Want als ik ergens een hekel aan heb, is het aan mensen die mij ergens toe dwingen. Met mijn toch wel vele geduld altijd en toch ook af en toe wel vervelende klanten ben ik inmiddels zeer goed bestand, laat ik zeggen resistent tegen hun opmerkingen en verwijten. Ik werk dan ook bij de Albert Heijn. Het bedrijf met dagelijks misschien wel de meeste klachten van de wereld. Ligt het aan de producten of ligt het aan het personeel, er is in ieder geval  genoeg om het percentage zeiken per klant gemiddeld op hoog niveau te houden.

Maargoed. Meneer vond het kennelijk niet nodig de moeite te nemen om dat ene plekje er gewoon af te snijden. Hij stond erop. Een nieuwe bloemkool en natuurlijk voelde ik allang die macht van hem opkomen. Hij wilde niet terug de winkel in, hij wilde naar huis. Dus keek hij mij hoopvol maar toch zeer overtuigend aan en dwong mij die bloemkool te halen.
Natuurlijk ging het mij er niet om dat ik die bloemkool moest halen. Sterker nog, het zou voor mij geen enkel probleem zijn geweest. Even weg van de drukte, even mijn benen strekken.
Maar meneer ging met termen als moeten en nu smijten. En die woorden klinken mij als hardcore in de oren. Niet mijn stijl, niet mijn ding. Dus doe ik mijn oortjes UIT. Er zijn zoveel fantastisch mooie manieren om mensen dingen te vragen, te verzoeken of misschien zelfs te smeken. Maar dwingen doe je maar bij je hond. Ik vind eigenwaarde namelijk belangrijker dan een  bloemkool.