Who’s gonna throw the toilet off the roof?

Onlangs was ik in het centrum van Eindhoven  mijn shopbehoeftes aan het vervullen. Gezellig, lekker in de sneeuw met koude voetjes en  warme gevoelens. Een drankje op het terras, een milkshake van de Macdonalds en een gratis sample van  een of ander  gloednieuw Actimel drankje.  Inderdaad, dat was genieten geblazen en misschien had ik mezelf teveel verwend.  Het noodlot sloeg namelijk  toe, waar ik  bang voor was gebeurde. Een toiletbezoek moest eraan gaan geloven.

Ken je Eindhoven? Dat is zo’n stadje waar je als je  een toilet zoekt al dertig minuten van tevoren moet weten dat je wellicht  in de toekomst moet plassen. Want vind maar eens een toilet in Eindhoven  waar de gemiddelde  rij niet zo’n  zes man lang is. Na een diepe zucht en mijn ogen dusdanig vaak weggerold te hebben dat ook niet-medeplichtige voorbijgangers wisten dat ik een missie had,  begon ik mijn tocht.  
Zeven jaar later, althans zo voelt dat met een overvolle blaas en negen tassen,  stapte ik de HEMA binnen. Ja, de HEMA. Mijn theorie was heel simpel; wanneer was de laatste keer  dat je in de HEMA stond  en dacht je shiiitttt ik moet plassen? Inderdaad, heb ik feitelijk gezien ook nooit gehad. Druk kon het er dus niet zijn. Snel snel door de winkel,  nog een paar ‘nieuwe collectie’ agenda’s van een schap afgestoten maar ah lá ik bereikte de plek waar ik in dit verhaal en ook op dat moment  heel graag naartoe wilde.

En dan sta je daar, je merkt dat er geen grappen of grollen meer mogelijk zijn. Je moet zo nodig dat het enkel een seconde scheelt of  het was misgegaan. En ken je dat dan dat je helemaal opgelucht bent en dat je voor je naar binnen loopt de knoop van je jeans al open hebt? Dat je de opluchting al kan ruiken en zelfs voelen maar dat je nu toch echt niet te lang meer moet fantaseren over hoe geweldig het is dat je er bent omdat het anders alsnog fout gaat. En ken je het dan dat je de deurklink al naar beneden duwt en dat er op dat moment een oud gerimpeld kreng naar je toe komt geracet die jouw  hand van de deurklink trekt en met haar eighties bril en  onwijs irritante en strenge blik zegt ‘’Eerst betalen, snotneus’’. Voel je hem aankomen? Ik had geen losgeld bij me…

Advertenties
1 reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: