archiveren

Maandelijks archief: februari 2012

Tijdens een dinertje in een pittoresk café zat ik zo’n elf à twaalf minuten te twijfelen over wat ik zou nemen. Het idee een keer  buiten alle boekjes te gaan en de ‘Mousaka‘ op aanraden van de chef te nemen, borrelde naar boven.  Of toch gewoon de zekerheid met beide armen omhelzen en te gaan voor de patat met bitterballen op een bed van ijsbergsla?
Ja, ontdek dan maar eens wat je echt wil. Wat je écht lekker vind, wat zeg ik? Wat je echt echt lekker vind. Na die twaalf minuten besloot ik dan ook te gaan voor een totaal ander gerecht, lekker makkelijk dacht ik. Als gevolg, natuurlijk, was het niet weg te krijgen en verlangde ik meer dan ooit naar die frietjes.

Keuzes maken. Een van mijn meest onderontwikkelde talenten waar ik vooralsnog alleen slechte ervaringen mee heb. Ik hoor jou denken; Hoe moeilijk kan het zijn? Tja, zo moeilijk als dat ik  het mezelf maak. En helaas, het blijft niet bij het kiezen van mijn eten. Wat wil ik aan, welk geurtje vind ik het lekkerst, wie vind ik lief of waar zal ik gaan werken? Zal ik blijven sporten, wil ik een nieuwe telefoon, en de meest nare keuze op dit moment; welke studie wil ik volgen?
Ik kan niet zeggen dat het me makkelijk afgaat, maar ook keuzes maken kan je leren. Tenminste… Om heel eerlijk te zijn zuig ik dat net ter plekke uit mijn duim maar wie weet wat voor positief gevolg daar  uit kan vloeien.
Vertrouwen lijkt het belangrijkst maar ook  geloven in wat jij denkt dat goed is. En als je dan een keer een onjuiste beslissing maakt, vergeet vooral niet dat jij dacht dat die keuze de juiste was.

Je eigen beslissingen zijn niet ‘fout’,  hoogstens ‘verkeerd’.

Onlangs was ik in het centrum van Eindhoven  mijn shopbehoeftes aan het vervullen. Gezellig, lekker in de sneeuw met koude voetjes en  warme gevoelens. Een drankje op het terras, een milkshake van de Macdonalds en een gratis sample van  een of ander  gloednieuw Actimel drankje.  Inderdaad, dat was genieten geblazen en misschien had ik mezelf teveel verwend.  Het noodlot sloeg namelijk  toe, waar ik  bang voor was gebeurde. Een toiletbezoek moest eraan gaan geloven.

Ken je Eindhoven? Dat is zo’n stadje waar je als je  een toilet zoekt al dertig minuten van tevoren moet weten dat je wellicht  in de toekomst moet plassen. Want vind maar eens een toilet in Eindhoven  waar de gemiddelde  rij niet zo’n  zes man lang is. Na een diepe zucht en mijn ogen dusdanig vaak weggerold te hebben dat ook niet-medeplichtige voorbijgangers wisten dat ik een missie had,  begon ik mijn tocht.  
Zeven jaar later, althans zo voelt dat met een overvolle blaas en negen tassen,  stapte ik de HEMA binnen. Ja, de HEMA. Mijn theorie was heel simpel; wanneer was de laatste keer  dat je in de HEMA stond  en dacht je shiiitttt ik moet plassen? Inderdaad, heb ik feitelijk gezien ook nooit gehad. Druk kon het er dus niet zijn. Snel snel door de winkel,  nog een paar ‘nieuwe collectie’ agenda’s van een schap afgestoten maar ah lá ik bereikte de plek waar ik in dit verhaal en ook op dat moment  heel graag naartoe wilde.

En dan sta je daar, je merkt dat er geen grappen of grollen meer mogelijk zijn. Je moet zo nodig dat het enkel een seconde scheelt of  het was misgegaan. En ken je dat dan dat je helemaal opgelucht bent en dat je voor je naar binnen loopt de knoop van je jeans al open hebt? Dat je de opluchting al kan ruiken en zelfs voelen maar dat je nu toch echt niet te lang meer moet fantaseren over hoe geweldig het is dat je er bent omdat het anders alsnog fout gaat. En ken je het dan dat je de deurklink al naar beneden duwt en dat er op dat moment een oud gerimpeld kreng naar je toe komt geracet die jouw  hand van de deurklink trekt en met haar eighties bril en  onwijs irritante en strenge blik zegt ‘’Eerst betalen, snotneus’’. Voel je hem aankomen? Ik had geen losgeld bij me…